Ýþ adamý týraþ olurken bir yandan da berberiyle sohbet etmektedir. Derken, kapýnýn önünden aðýr aðýr geçmekte olan paspal bir çocuk görürler.Berber adamýn kulaðýna fýsýldar:
var ya, dünyanýn en aptal çocuklarýndan biridir! Bak; dikkat et þimdi..."
Berber
çocuða seslenir: "Ali, buraya gel!".
Bunun üzerine çocuk sakince dükkana
girer ve yüzündeki aptalca sýrýtmayla berberi selamlar. Berber iþadamýnýn kulaðýna sessizce, "bak þimdi"
diye fýsýldar ve bir elinde beþ yüz bin, diðer elinde beþ milyonluk bir banknot olduðu halde çocuða
sorar: "Hangisini istiyorsan alabilirsin?" Çocuk dalgýn dalgýn bir beþ yüz bine bir de beþ milyona bakar ve sonunda beþ yüz binlik banknotu hýzlýca çekerek berberin elinden alýr. Berber iþadamýna döner ve gülerek: "Gördün mü? Sana söylemiþtim." der.Týraþ bitince iþadamý sokaða çýkar ve az ileride kendi kendine oynayan Ali'yi görür. Yanýna giderek, neden beþ milyonluk deðil de, beþ yüz binlik banknotu aldýðýný sorar.Çocuk
hiç de aptalca olmayan bir sýrýtmayla yanýt verir : 
Eðer beþ milyonluðu alýrsam oyun biter!"

Allah'ýn bile insanlar hakkýndaki

hükmünü, ömürleri sona erdikten sonra

verdiðine inanýrken... Biz kim oluyoruz da insanlarý birkaç kez görmek,

iki-üç yazý okumak, birkaç dedikodu dinlemekle yargýlama hakkýna sahip olabiliyoruz!